Kafayı fena halde kasislere takmış durumdayım. Neden yaşadığım kentte bu denli çok kasis var. Bunun tek nedeni olabilir, o da sürücülerin hız yapmalarını engellemek. Evet, normal olarak herkes kurallara uymalıdır ve bunun için bazı önlemlerin alınıyor olması gerekebilir. Tabi bu durumda yetkili kurumlar hemen çare bulur ve olur olmaz her yere kasisleri konduruverirler. Buraya kadar…
READ MORE
YEDİNCİ BÖLÜM Zaman geçmek bilmiyordu. Dışarıda, şehri dövercesine yağan yağmurda sokağa çıkmak pek akıllıca gelmiyordu Ethem’e. Pencere önünde sokağı izlerken, sıcak çay içmek daha keyifli olabilirdi. O’da öyle yaptı. Pencerenin önündeki eski koltuğa oturdu. Koltuğun yanına çektiği sehpanın üzerine çayını bıraktı ve ayağının yanında katlanmış duran yıpranmış battaniyeyi bacaklarına örttü. Ev soğuk sayılmazdı ama yaşlı…
READ MORE
Adam işten dönüyordu. Her zaman yürümeyi çok sevmişti. Yürümek, kendisiyle yüzleşmeye, dertleşmeye ve sakinleşmeye yarıyordu. Bu yürüyüşler kendi yazdıklarının zeminini oluşturuyordu. Her gördüğü manzara bir şeyler çağrıştırıyordu ve üzerine hayal gücü eklenince, romanlar, öyküler ve denemeler geliyor, bazense bir şiir çıkıveriyordu aniden. İşte öyle bir yürüyüşteydi yine. Yorgundu aslında. Hiç yürüyüş yapacak hali yokken buna…
READ MORE
Ömür: beden, ruh ve aklın çetin bir savaşıyla devam eder, cümlesi tamamen benim görüşüm. Ezelden gel ruhun, fani bedende kısa bir süre mahkûm oluşuna ilahî bir yetenek akıl, bir süre hükümran olsa da baki kalamayacağı aşikârdır. Ben bu duruma, sonsuzun kendini baki sananla faninin kısa sürecek bir arkadaşlığına benzetiyorum. ‘’Hayatı Var Edenin’’ mükemmel bir şekilde…
READ MORE
Haydi, biraz şakayla karışık gerçekler ekleyerek saçmalayalım mı? Ne dersiniz? Hayatın özeti, asırlarca bir lokma, bir hırkaydı, değil mi? Kime göre? Neye göre? At vardı, eş verildi ve AT-eş istedi insanoğlu. AT-eşten önce eş buldu. AT tamamdı. Kafiyeyi buldu ve AT ile ava çıkan biri belki de eşe avr-AT diyerek kaba bir bakış açısı getirdi?…
READ MOREALTINCI BÖLÜM İçinde tuhaf bir duygu vardı. Tarif edemeyeceği bir duygu… Sevince benzemiyordu. Hüzün de değildi. Keder, efkâr, heyecan da değildi. İnce biz sızı vardı sadece. Acı vermeyen ve tamam hissettirmeyen bir duygu. Kendini ait hissettiği mahalledeydi. Çocukluğu ve gençliğinin geçtiği Palmiyeler Şehri kadar sıcak değildi yaşadığı kent. Daha çok yağmur yağıyordu. Daha büyük, daha…
READ MORE
